غزل شمارهٔ ۱۷۰۳

برداشت: من آن شبی هستم که به خاطر خشم ماه، تاریک و ناامید شدم. من آن گدایی هستم که به خاطر خشم پادشاه، آبروم را از دست دادم.

برداشت: از محبت من، آن یگانه به من پیام می‌دهد و به خانه‌ام می‌آید. من بهانه‌ای درست کرده‌ام و از طریق خشم خود مانع از این کار شدم.

برداشت: اگر معشوق من سرکشی کند و یا اگر غم مرا بی‌آرام کند، حتی از شدت ناله و آه نیز چیزی نمی‌گویم چون خشمگین شده‌ام.

برداشت: گاهی زرق و برق ثروت مرا فریب می‌دهد و وقتی به قدرت و عظمت دست می‌یابم، از آن دنیا دور می‌شوم. اما وقتی به اصل و حقیقت می‌نگرم، به این نتیجه می‌رسم که ثروت و قدرت مانند طلا هستند که خودشان کیفیت واقعی ندارند.

برداشت: من از قدرت و جذابیت بالای خود فاصله می‌گیرم و مانند کاه از گرمای کهربا دور می‌شوم.

برداشت: ما فقط یک ذره‌ایم که از قوانین و چهارچوب‌ها فرار کرده‌ایم و به دنبال آزادی هستیم. در اینجا می‌گوید که با وجود محدودیت‌های پنج و شش، نمی‌توانیم از محبت و خشم خداوند دور شویم.

برداشت: این را نمی‌توانی تحمل کنی زیرا چیزی درونت را می‌آزارد. اگرچه به نظر می‌رسد که از دور مانند خورشیدی درخشیدی، اما من به خاطر خشم خودم آن را ایجاد کردم.