غزل شمارهٔ ۱۷۰۰

برداشت: عالمی به من توجه کرده و نور وجودم را در نگاهش می‌بیند. نامم را ارزشمند دانسته‌اند، هرچند خودم احساس ارزشمندی نمی‌کنم.

برداشت: هیچ‌کس از آن لقمه چیزی نخورده و ذره‌ای از آن را برنداشته است. به عزت من بنگر، که من به کسانی که به من احترام می‌گذارند، بخشش می‌کنم.

برداشت: اگر چه آسمان و دنیا از مردم دور است، اما من در هر لحظه بیدار و گاهی خوابیده با حالتی سرمست، به سوی آن می‌روم.

برداشت: آنجا دنیایی سرشار از نور و زیبایی است که در آن هم حورهای زیبا وجود دارند و هم بناهای باشکوه. آنجا شادی و جشن‌ها برقرار است، اما من نمی‌توانم با خودم آن را به این دنیا بیاورم.

برداشت: جبریل نگهبان است و مردان بزرگ در دایره‌ای قرار دارند. من انگشتری در آن دایره هستم و وقتی وارد شوم، توجه‌ها به سوی من جلب می‌شود.

برداشت: عیسی، موسی، یونس و یوسف در کنار هم هستند، اما احمد تنها نشسته است. این نشان می‌دهد که من از دیگران جدا هستم.

برداشت: عشق همچون دریایی است که هر کدام از معانی و مفاهیم مانند ماهیانی در آن وجود دارند. من اکنون در این دریا، جواهرات آن را به شما نشان می‌دهم.