غزل شمارهٔ ۱۶۹۴

برداشت: من دوباره با ناز و زیبایی به سوی تو برگشتم تا در آغوش تو جان بسپارم، ای کسی که بارها به خاطر غمت دلم را خریده‌ای و از زحمت و درد رنجیده‌ام.

برداشت: من مانند یک زمین خشک نیاز به محبت و رحمت تو دارم و هیچ چیز دیگری جز صدای رعد و برق تو را نخواهم و هیچ زنی با زیبایی تو را نخواهم.

برداشت: خوشحال‌ترم از اینکه اسیر تو هستم تا اینکه امیر باشم، به‌خصوص زمانی که به من می‌گویی: ای دل خسته، من اسیر توام.

برداشت: خاکی که به تو رسیده، از طلا هم ارزشمندتر است، به ویژه زمانی که احساس می‌کنم در بی‌نیازی هستم و در عذاب فقر به سر می‌برم.

برداشت: بگذار از داستان و وقایع عبور کنیم، زیرا عقل تنها به تنگناها و مشکلات می‌پردازد. ذکر و یاد من مانند شراب است، که برای من به مانند شیخ و پیرم ارزشمند است.

برداشت: ای جان من، ای گنجی که در دل تنگدلان نهفته‌ای، من در بهشت زیبایی تو غرق در لذت و شیرینی‌ام.

برداشت: من وقتی او را یافتم خودم را گم کردم درست هست که جسمم مثل کمان خمیده است ولی جانم مثل تیر پران شده است

برداشت: من در این خاک هستم و به واسطه‌ی تو به عرش می‌رسم. اما بدون تو نمی‌دانم به کجا بروم، زیرا تو برای من ضروری و ناگزیر هستی.

برداشت: ای روشنی چشم و دین، وقتی عقل را به آرامش دعوت کردی، چه زمانی پرده‌ها را کنار می‌زنی و بر سر من می‌پری.

برداشت: من بنده‌ای هستم که همیشه وابسته به تو بوده‌ام. جدایی‌ات برایم بسیار سخت و آزاردهنده است و من از این وضعیت رنج می‌برم.

برداشت: درخت وجود من بدون بهار دیدن تو لبخند نخواهد زد .چه زمانی به من نان تازه می‌رسد تا خمیرم را به هم بزنم؟

برداشت: وقتی به سفره و نعمت تو نگاه کردم، از مقام و جایگاه خود رها شدم. وقتی به تو توجه کردم، تمام آنچه که به خودم مربوط بود را فراموش کردم و تنها تو را دیدم.

برداشت: وقتی راهت به من خورد و به من آمدی از عقل و روح خودم گذشتم وقتی در من اثر کردی خودم را در گنبد آسمان دیدم

برداشت: ای جان جانان در این تلاشم سلامی برای من بگو تا تلاشم بیهوده نباشد

برداشت: چرا خوشحالی نکنم وقتی به دستم آن خوب آمده است چرا رقص نکنم چون زیر پایم که خالی بود اکنون توسط آن خوب پر شده است

برداشت: تبریز، شمس‌الدین را از ما به مشرق برسان. تو به او خدمت کن که من از روشنی‌اش بهره‌مند شده‌ام.