غزل شمارهٔ ۱۶۹۰

برداشت: در دو عالم، ای محبوب، بدون تو هیچ شادی‌ای نداشتم و فقط حیرت‌انگیزهای فراوانی را دیدم، اما مانند تو هیچ چیز شگفت‌انگیزی ندیدم.

برداشت: گفتند که آتش فقط به کافران می‌رسد، ولی من دیدم که تو جز شعله‌های آتش چیزی ندیدی.

برداشت: من خیلی به دلم گوش دادم و از آنچه درونش بود سخن‌ها شنیدم، اما هرگز نتوانستم لب‌های گوینده این کلمات را ببینم.

برداشت: به ناگاه رحمت تو بر من نازل شد و جز محبت بی‌پایان تو، هیچ دلیلی برای وقوع آن نمی‌بینم.

برداشت: ای ساقی، تو مانندت را فقط در عالم عجم ندیده‌ام و در عرب نیز کسی چون تو به چشمم نیامده است.

برداشت: من از آن شرابی سخن می‌گویم که هرگز در دورانی به آن دست نیافتم و همچنین آن شیشه‌ای که نظیرش را در حلب ندیدم.

برداشت: هرقدر که می‌توانی شراب بریز، تا از خود خارج شوم؛ چون در وجود و هستی خود هیچ درد و رنجی نمی‌بینم.

برداشت: ای نور تابان و درخشان، تو هستی شیرینی و لذتی که زندگی را زیباتر می‌کند. تو در زندگی من همه چیز هستی و هیچ نسبتی جز تو نمی‌شناسم.

برداشت: ای عشق بی‌پایان، تو نمایانگر وجود الهی هستی. تو هم حامی و پشتیبان هستی و هم پناهی برای من. هیچ لقب و نامی نمی‌توانم برای تو بذارم.

برداشت: ما همچون تکه‌های پولاد هستیم  عشقت مانند آهن ریاست که ما را به خود جذب میکند. در اصل، طلب همه تو هستی ولی هیچکسی را ندیدم که تو را طلب کند

برداشت: ای برادر، سکوت کن و از فضیلت و ادب دست بردار. زیرا وقتی که تو به ادب سخن می‌گویی، در تو نشانی از ادب نمی‌بینم.

برداشت: ای شمس حقیقت تبریز، ای منبع اصلی جان‌ها، من هیچ گونه نشانه‌ای از وجود تو را ندیدم.