غزل شمارهٔ ۱۶۸۳

برداشت: من در دیدار تو حیران و سرگشته‌ام، مانند یک خیال که از افکار و تصورات تو نشأت گرفته است.

برداشت: اگر به خاطر من توجه و دلجویی کنی، وای از اینکه بی‌دل و بی‌خبر از توجه تو هستم.

برداشت: هویت من تحت تأثیر ویژگی‌ها و صفات زیبای تو قرار دارد؛ آیا من خود یک صفت از ذات تو نیستم؟

برداشت: به هر اندازه که لطف و بخشش تو به من برسد، من نیز به همان اندازه کرامت و خوبی تو را یک به یک می‌شناسم و قدردان هستم.

برداشت: اندیشه و خُلق و خوی من تحت تاثیر تو قرار دارد، گویی کلمات و گفتار من از تو نشأت می‌گیرند.

برداشت: گاهی فکر میکردم شاهم گاهی فکر میکردم بنده هستم. در این زمان که متوجه شدم، هیچکدوم از آنها نیستم فقط مات تو هستم

برداشت: دل من مانند شیشه است و نور تو مانند چراغی است که در آن می‌تابد. اکنون بدون دل شده‌ام و در تاریکی‌های وجودم تو همچون روشنایی هستی.

برداشت: ای مهندس، تو که بر من نقش می‌زنی و به وجودم شکل می‌دهی، من مانند لوح و خاک، وجودم تحت تاثیر تو قرار دارد و محو و اثبات توست.

برداشت: چه کار می‌توانم بکنم وقتی که یاد تو در وجود من جاری است، چه اندیشه‌ای می‌توانم داشته باشم که از فکر تو جدا باشد؟

برداشت: این بیت به این معناست که انسان‌ها به خودی خود نشانه‌ها و دلایل وجود خداوند را در درون خود مشاهده می‌کنند و بیان می‌کند که این نشانه‌ها از آیات و نشانه‌های خداوند هستند. بدین ترتیب، شناخت و درک از وجود خداوند در وجود خود انسان‌ها نهفته است.