غزل شمارهٔ ۱۶۸۲

برداشت: من چه غمگین باشم و چه شاد، همواره عاشق و دل‌باخته‌ی نعمت‌های آن سلطان هستم.

برداشت: تمایل به عشق، برای من همچون تاجی است که اگر هم آن را به من بدهی، نمی‌خواهم.

برداشت: رنگ شاخ گل او همان رنگ و حالت من است، زیرا من بلبل آن باغ هستم.

برداشت: فقط بر روی خاک در آنجا نمی‌نشینم، بلکه عشق و احساس خود را نیز در جان و دل او قرار می‌دهم.

برداشت: در تمام شب و روز در لذت و شیرینی زندگی غوطه‌ورم و در میان گل‌ها و گیاهان خوشبو سرگردانم.

برداشت: اگر این جهان خراب باشد یا آباد، برای من مهم نیست؛ من فقط می‌دانم که من خرابم.

برداشت: اگرچه من از نظر ظاهر و وضعیت مانند خاک زمین هستم، اما اگر نگاهی به من بیندازند، شاید حقیقت دیگری در من ببینند.

برداشت: من با خاک و زمین آمیخته‌ام، بیا و ببین که در کوره‌ها که من در آن‌ها زندگی می‌کنم چه چیزهایی پنهان است.