غزل شمارهٔ ۱۶۷۸

برداشت: اگر من شکایت کنم یا عذرخواهی کنم، او گوشش را می‌سوزاند و به حرف‌هایم توجهی نمی‌کند.

برداشت: هر بدی‌ای که به من کند، بابتش جواب خواهد داد و من هم می‌توانم هر بدی‌ای که او به من کرده را جبران کنم.

برداشت: اگر او مرا نادیده بداند، من بی‌انصافیش را به حساب بخشش و مهربانی‌اش می‌گذارم.

برداشت: درد دل من در واقع ناشی از دردی است که او دارد، پس چرا باید دلم را به دردی که او می‌کشد، بسپارم؟

برداشت: وقتی عشق او مرا ذلیل کند، آن زمان است که من عزت و احترامم را دارم.

برداشت: این جمله به این معناست که نوشیدنی (باده) زمانی به خوبی و کیفیت لازم می‌رسد که انگور وجود داشته باشد و برای به دست آوردن آن، فرآیند تولیدش (عصار کردن) به خوبی انجام شود. این اشاره به تلاش و زحمت و در نهایت به نتیجه رسیدن دارد.

برداشت: می‌خواهم جانم را فدای محبت کنم، مانند انگور که زیر پا له می‌شود و سپس تبدیل به نوشیدنی خوشمزه‌ای می‌شود. این کار باعث می‌شود رازم به شادی و سرور تبدیل شود.

برداشت: هرچند انگور به خاطر این ظلم و سختی‌ها اشک می‌ریزد، من از این نوع رفتار و بدی‌ها بیزارم.

برداشت: کسی که به دیگری ضربه می‌زند، گوش‌هایش را با پنبه پر کرده تا صدای حقایق و واقعیت‌ها را نشنود، زیرا من از نادانی و ناآگاهی نمی‌کاهیدم.

برداشت: اگر تو این موضوع را انکار کنی، معذور هستی، اما من با قطعیت این کار را انجام می‌دهم.

برداشت: وقتی که تلاش و زحمات من را نادیده گرفتی، سپس شکرگزاری و قدردانی از من را زیاد می‌کنی.