غزل شمارهٔ ۱۶۷۵

برداشت: دیروز در حال عشق ورزی به شمس دین بودیم و روح‌مان را به اوج می‌بردیم.

برداشت: در دوری از چهره محبوب، ما به خاطر عشق او دلمان را آرام می‌کردیم.

برداشت: برای عشق او، هر لحظه جان خود را فدای او کردیم.

برداشت: عشق او به قدری ارزشمند است که می‌توانستیم جان‌های زیادی را در ازای آن بدهیم، اما ما در این معامله عشق، خود را متعهد کرده‌ایم.

برداشت: ما مانند چنگ، که در لحظه‌ای بی‌صدا می‌شود، از حال خود خارج شده‌ایم و به نغمه‌سرایی عاشقان پرداخته‌ایم.

برداشت: در آن فضا یک نور خاصی را بفرست که با روشنایی‌اش، ما پرده‌ها را بشناسیم.

برداشت: ما همواره تلاش کردیم خود را به‌طور محسوسی جلوتر از پرده‌های راز و رمز قرار دهیم.

برداشت: بعد از آن که در دنیای زیبایی و زینت‌های مختلف غرق بودیم، به شکلی درخشان و نمایان همچون ماه چهارده، به راه خود ادامه دادیم.

برداشت: آفتاب از سمت تبریز نمایان شد و ما دل از زیبایی‌های طبیعت برداشتیم.