غزل شمارهٔ ۱۶۷۴

برداشت: ما از ارتفاعات بالا آمده‌ایم و به سمت بالا حرکت می‌کنیم. ما از عمق دریا آمده‌ایم و به سمت دریا می‌رویم.

برداشت: ما نه از آنجایی هستیم که به آن تعلق داریم و نه از اینجا که در آن قرار داریم؛ ما از جایی بی‌معنا و نامشخص می‌آییم و به جایی نامشخص می‌رویم.

برداشت: هیچ معبودی جز خداوند نیست و در واقع، تمامی وجود ما به سوی او می‌رسد؛ بنابراین ما هم با "نه" به سوی "آری" می‌رویم.

برداشت: بیا پیش من، تا ببینیم چطور با جاذبهٔ حقیقت، به سوی عظمت الهی حرکت می‌کنیم.

برداشت: ما در کشتی نوح در دل طوفانی روحی قرار داریم و در این حال، به ناچار بدون کمک و حمایت پیش می‌رویم.

برداشت: ما مانند موج از خود بیرون می‌آییم، اما همچنان در درون خود به تماشا ادامه می‌دهیم.

برداشت: راه حقیقت به شدت دشوار و باریک است، همانند نخی که در دوختن استفاده می‌شود. ما باید مانند یک رشته‌ی یکتا و مستقل در آن مسیر حرکت کنیم.

برداشت: به یاد داشته باش که از همراهان و مکان‌هایی که بودیم غافل نشو، چون هر لحظه ممکن است ما برویم و دیگر بازنگردیم.

برداشت: توجه داشته باش که وقتی در زندگی با چالش‌ها و مشکلات روبرو می‌شویم، در نهایت به جایی باز می‌گردیم که از آن آمده‌ایم. این نکته ما را به یاد می‌آورد که پایان زندگی چه خواهد بود و در چه مسیری حرکت می‌کنیم.

برداشت: ما در میان ستاره‌ها و فاصله‌ها، خود را بالاتر از دیگران می‌دانیم و به سوی مکان‌هایی می‌رویم که دیگران نمی‌توانند به آنجا برسند، زیرا با وجود این که در میان قمر و زیبایی‌هایش نیستیم، هنوز هم هدف‌های بزرگ‌تری داریم.

برداشت: هدف والای ما از وجود علی تا پروردگار متعالی به پیش می‌رود.

برداشت: ای کورموش، اگر نمی‌توانی ببینی، به خرمن‌گاه ما رو. ما همواره با بینایی و درک درست حرکت می‌کنیم.

برداشت: ای سخن را بند بیاور و با ما در ارتباط نباش، زیرا ما از حسادت و غبطه‌خاطر خود دور می‌شویم.

برداشت: ای کسی که در دنیای ما مانع ایجاد می‌کنی، ما به جستجوی اسرار و معانی عمیق می‌پردازیم و به مرزهای دوردست و ناشناخته سفر خواهیم کرد.