غزل شمارهٔ ۱۶۷۰

برداشت: ما به محل تجمع جان دوباره برگشتیم و مانند عقابی به سمت پادشاه آمدیم.

برداشت: ما مدت‌ها در غربت و دوری سفر کردیم و حالا به سوی ریشه‌ها و آغازهای خود بازگشتیم.

برداشت: ما از حالت گدایی و نیازمندی بیرون آمدیم و با افتخار و سر بلندی به سوی عشق و زیبایی رفتیم.

برداشت: ما در کنار کسانی که به ما نزدیک و صمیمی هستند، زندگی‌مان را پر از شادی و محبت می‌کنیم، زیرا از زمانی که به این دنیا آمدیم، رازهایی در دل داریم که تنها با آن‌ها می‌توانیم به اشتراک بگذاریم.

برداشت: او دام انداخت و ما را به جایی بالا برد، ما به دست آفریدگار به حالت حیرت درآمدیم.

برداشت: قبل از اینکه مرگ این خانه را خراب کند، شکر خدا که ما پیش از آن به اینجا آمدیم.

برداشت: ما نان را پخته‌ایم و عطر آن به دور و بر می‌پیچد، تا جایی که برای یافتن بوی نان به سوی نانوا آمده‌ایم.

برداشت: به خود بیا و سکوت کن تا کلامی شایسته بگوید که از خواری به سمت بزرگی و ارجمندی حرکت کرده‌ایم.