غزل شمارهٔ ۱۶۶۹

برداشت: ما آتشی جدید در وجود خود روشن کردیم و در این آتش، به حالت خلسه و محو شدگی وارد شدیم.

برداشت: در این جهان، هم خوبی وجود دارد و هم بدی، ما نه از خوبان هستیم و نه از بدها.

برداشت: هر چیزی را که زمان برگرداند و از ما گرفت، در شب از نگهبان دزدیدیم و پس گرفتیم.

برداشت: ما قبلاً به صورت واحد و یکپارچه‌ای زندگی می‌کردیم، اما حالا به صد شکل و هویت مختلف تبدیل شده‌ایم. در واقع، چیزی از آن یکپارچگی باقی نمانده و حالا ما به صدها وجود تبدیل شده‌ایم.

برداشت: برای اینکه به حقیقت وجودی خود برسیم، باید از خودِ واقعی‌مان فاصله بگیریم. در واقع، برای درک بهتر و بازگشت به خود، باید قدمی از آن دور شویم و سپس دوباره به آن بازگردیم.

برداشت: به اندازه‌ای که عشق بر ما تأثیر گذاشته و ما را کوچک کرده، به همین اندازه نیز گذشته ما به خاطر عشق و احساسات عالی‌اش بزرگ و باارزش شده است.

برداشت: ما از مردانی که از حق آموخته‌اند، کار و حرفه‌ یاد گرفته‌ایم و ما نیز دلاوری در عشق و محبت را انتخاب کرده‌ایم که پیرو راه احمد (پیامبر) هستیم.

برداشت: در مجموع، بیست و نه حرف وجود دارد که ما آنها را بر روی لوح وجود نوشته‌ایم و در نظام ابجد قرار داده‌ایم.

برداشت: سعد شمس الدین تبریزی مانند خورشیدی درخشید و از قرآن سعد او ما خوشبخت و سعادتمندیم.