غزل شمارهٔ ۱۶۶۶

برداشت: تو گفته‌ای که من برای کس دیگری عشق و علاقه ورزیده و دل‌باخته می‌شوم؛ اما من مانند سنگ مرمر، سخت و غیرقابل نفوذ می‌شوم و از این کار چشم‌پوشی می‌کنم.

برداشت: شما باید خودتان بگویید که با ظلم و ستم، عشق را هدف قرار داده و او را بی‌سر و بی‌حالات می‌کنید.

برداشت: من یک گوهر باارزش را زیر سنگ مرمر فشار می‌دهم و سنگ مرمر را به لعل و گوهر تبدیل می‌کنم.

برداشت: بسیاری از مؤمنان که به یکتایی خدا ایمان دارند، تحت تأثیر زیبایی زلف کسی که کافر است، مجذوب و اسیر او می‌شوند.

برداشت: عاشقان را در حال ناپایداری مانند ماه، گاهی پرنشاط و پرچاق و گاهی بی‌جان و لاغر می‌سازم.

برداشت: عشق را مانند ظرفی پر از شراب از جانم ریخته و نوشیده می‌کنم.

برداشت: دل مثل باغی است که همیشه سرسبز و شاداب به نظر می‌رسد، اما در غم دوری از محبوب، کم‌کم خشک و بی‌ثمر می‌شود.

برداشت: من تمامی زیبایی‌ها و جوانی‌های لبنان را در نظر می‌گیرم و به دنبال ایجاد شاخ و برگ جدید و تازه می‌باشم.

برداشت: وقتی که باغ بی‌من حال خوشی نداشت، به او سخت‌گیری کردم و قضاوت خود را انجام دادم.

برداشت: از بهار وصال، که حالتی شاداب و دل‌انگیز است، برای کسی که در عذاب و غم به سر می‌برد، دعا و درخواست بخشش و رحمت می‌کنم.

برداشت: دوباره از روی زیبای خود دست برمی‌دارم و آن را پر از طلا می‌کنم.

برداشت: من بندگان خود را برتری می‌بخشم و به مقام‌های بالایی مانند خسرو، خاقان و سنجر می‌رسانم.

برداشت: شمس تبریزی می‌گوید که روح من از عشق و وجود سرور شاداب و پرنشاط می‌شود.