غزل شمارهٔ ۱۶۶۱

برداشت: در مسیر روحانی خود به مرتبه‌ای رسیدم که احترام و اعتماد سالکان را کسب کردم و اکنون با ساکنان قدس و دلان پاک هم‌صحبت و هم‌دل شده‌ام.

برداشت: در اینجا بیان شده که وقتی طارم (به معنای بلندی یا عرش) را دیدم، احساس کردم که از هر طرف در خاک فرو رفته‌ام و آن طارم برای من مانند فرشی شده است. در واقع، نشان‌دهنده غرق شدن در زیبایی و شکوه آن فضا و احساس تعلق عمیق به آن می‌باشد.

برداشت: عشق به اندازه‌ای در وجودم جاری شده که انگار خونم تبدیل به عشق شده و در دل عاشقانش تبدیل به اشک می‌شود.

برداشت: گاهی همچون عیسی با کلام خود مردم را به شگفتی می‌آورم و گاهی مثل مریم، در دل خاموش و بی‌صدا می‌مانم.

برداشت: هر چیزی که درباره عیسی و مریم گفته شده، اگر تو به من ایمان بیاوری، من نیز به آن صورت می‌شوم.

برداشت: در برابر دردها و زخم‌های ناشی از عشق، بارها آسیب دیده‌ام و در نتیجه به شخصی تسکین‌دهنده و مرهم تبدیل شده‌ام.

برداشت: هر گام که برمی‌دارم، فرشته مرگ در کنارم است. اگر از او فاصله بگیرم، جانم را از دست می‌دهم.

برداشت: من به مقابله با مرگ پرداختم و با وجود چالش‌هایی که داشتم، از واقعیت مرگ احساس شادی و آرامش پیدا کردم.

برداشت: من تمام تلاش خود را کردم تا از ناپایداری زندگی آزاد شوم و بخشی از وجودم را بر ثبات و پایداری ساختار زندگیم متمرکز کنم.

برداشت: صدای نای همیشگی را از من بشنو، وقتی که در حالت خمیده به پشت چنگ نشسته‌ام.

برداشت: خداوند به من نشان داد که چه کسی مرا به قتل رسانده است و پس از آن به حقیقت پی بردم.

برداشت: روز بزرگ جشن شمس تبریزی برای من بود و در آن روز به مقام بلندتری نزدیکتر شدم.