غزل شمارهٔ ۱۶۶۰

برداشت: ای دوست، تو را که بهترین و محبوب من هستی، یافته‌ام. ای دل، من چنین محبوبی را پیدا کرده‌ام.

برداشت: هر بار که از کار ما دور می‌شوی، به محض اینکه در میان کارهایت تو را می‌یابم.

برداشت: چندین بار با قول و وعده‌ات مرا ناامید کردی، اما این بار به تو رسیدم و به آرزویم رسیدم.

برداشت: تکلیف خود را با دیگران مشخص کن، زیرا بدون آنها به من نزدیک‌تر شده‌ای.

برداشت: ای کسی که پرده‌های عشق را شکافتی و رازها را آشکار کردی، پرده را کنار بزن و خودت را نشان بده، چون من تو را یافته‌ام.

برداشت: ای تو که زیبایی‌ات باعث خجلت باغ‌ها و گل‌ها شده است، من تو را در میان گل‌ها و باغ‌ها یافتم.

برداشت: ای دل، زخم‌های ناشی از چشم‌زخم کم نیست، پس نگو که چون تو را یافتم، چیز زیادی است.

برداشت: ای کسی که در خواب خود هیچگاه شاهان را مشاهده نکرده‌ای، جالب است که من تو را در حال بیداری یافتم.

برداشت: در روشنی‌هایی که از شمس تبریزی می‌تابد، من توانستم تو را پیدا کنم.