غزل شمارهٔ ۱۶۵۷

برداشت: از لبانم بوی جگر به مشام می‌رسد و دودی از آن برمی‌خیزد.

برداشت: آسمان از درد من ناله می‌کند و هر لحظه جان دادن برای من به یک عادت تبدیل شده است.

برداشت: اگر کمی از حال من آگاه بودی، احتمالاً شب‌های تو هم با شب‌های من متفاوت می‌گذشت.

برداشت: مکانی که عاشقان در آن آموزش می‌بینند، جایی پر از شور و اشتیاق است. من همیشه و در هر زمان، در این مکان مشغول یادگیری هستم.

برداشت: دستت را بر روی چهره زرد من بگذار و نه بر سینه‌ام، زیرا در حالت تب و بیماری به سر می‌برم.

برداشت: به او گفتم که می‌خواهم چیزی به تو بگویم، اما از این می‌ترسم که اگر بگویم، مبادا چیزی برایم به خطر بیفتد یا از دست برود.

برداشت: به او گفتم که دوری از زیبایی تو برای من خوب است، اما چشم حسد به من نزدیک است، با اینکه از این وضعیت شگفت‌زده‌ام.