غزل شمارهٔ ۱۶۵۲

برداشت: متاسفانه شب فرا رسید و ما نتوانستیم کنار هم بمانیم. اینجا پایان مجلس است و ما همچنان تشنه و دلتنگ هستیم.

برداشت: این روز طولانی به پایان رسید و حال ما به اوج رسیده است. از ابتدای روز در حالت غم و خمار بوده‌ایم و اکنون به شب نزدیک می‌شویم و در پی آن زیبای مورد عشق‌مان هستیم.

برداشت: وجود درونی ما مانند آسمان است که همیشه در حال دریافت و جذب است، هرچند که گاهی روزهایی ما به زیبایی و ظاهر مشغول می‌شویم.

برداشت: گاو در مسیر خود از دلِ خواسته‌ها و آرزوها حرکت می‌کند، و اگر این مسیر را نپیماید، از نعمت‌های بقا و زندگی بی‌بهره خواهد ماند و گرسنگی و نیازش را از دست می‌دهد.

برداشت: در نزد خداوند، نه صبح و نه عصر وجود دارد، برادر؛ بلکه چیزی دیگر است و ما نیز پیرو آن چیز دیگر هستیم.

برداشت: تمامی زندان‌های دنیا پر از زیبایی‌ها و نقش‌هاست، و همه ما تحت تأثیر این نقش‌ها و تصاویر قرار داریم.

برداشت: کوزه‌ها معرفت و دانایی انسان‌ها هستند، و همانطور که کوزه‌ها می‌توانند آب یا شربت‌های مختلفی را در خود جای دهند، ذهن ما نیز از افکار و احساسات گوناگون پر می‌شود. با این حال، در هر لحظه ممکن است احساس کنیم که تهی و خالی هستیم، زیرا دائم در حال تغییر و در جستجوی معنا هستیم.

برداشت: گاهی در حال شادی و سماع هستم و گاهی در حال جنگ و جدال. در این بین، برای من هیچیک از این حالات مهم نیست و به من نفع یا ضرر خاصی نمی‌زند.

برداشت: اگر شربت از کوزه نرود، نشان‌دهنده این است که باید از منبع خود همان چیزی را بگیرد که باید، و در غیر این صورت، از جایی دیگر نمی‌تواند به درستی به ما برساند. مثل کوزه که نیاز به منبعی برای پر شدن دارد و ما از اصل آن بی‌خبر هستیم.

برداشت: اگرچه نظر کسی که بخشنده است پوشیده است، این پوشیدگی به این خاطر است که ما در چنگال نظر دهنده غرق شده‌ایم.

برداشت: آنقدر فاصله زیاد است که حتی نمی‌توانم دلایل نزدیک بودن را ببینم و از درک من دور مانده‌اند.

برداشت: گاهی مانند یخ سرد و بی‌تحرک هستیم که از ترکیب اجزای بی‌جان به وجود آمده‌ایم و گاهی در حال جوش و ذوب مانند شیری هستیم که در حال فعالیت و تغییر است.

برداشت: اگر این یخ آب نشود، به خاطر این است که خورشید از تابش خود دور شده است و اگر آن ماه در افق نرسد، به خاطر این است که ابرها مانع از ظهورش شده‌اند.

برداشت: هرچند دل نمی‌تواند از دیدن معشوق آرامش یابد، اما با سخاوت و محبت دوست، مانند آب و جگر به هم پیوند خورده‌ایم.

برداشت: همچون مهندسی که برای جان و وطن، ساختاری از دنیا و مسائل پنهان ایجاد کند، ما نیز باید با مهندسی درون خود، معادلات و ابعاد زندگی‌مان را مشخص کنیم.

برداشت: اگر او مانند سلیمان تاجی بر سر ما بگذارد، ما هم مثل موریانه‌ای که به دنبال شکر است، به دنبال خواسته‌اش خواهیم رفت و همه چیز را فدای او می‌کنیم.

برداشت: خورشید که نورش را به ما می‌فرستد، همچون قمرهایی است که در لابه‌لای همدیگر درخشیده و زیبایی خاصی ایجاد کرده‌اند.

برداشت: از ابرهایی که بر ما باران می‌بارند، دریاهایی از گوهرها نازل می‌شود؛ همچون گوهری در درون گوهر دیگر، و ما نیز در این فرآیند گوهری از درون خود به نمایش می‌گذاریم.

برداشت: از آن بهاری که خبری از خزانی نیست، همه جا سرسبز و رو به رشد است، مانند سرو و درختان دیگر.

برداشت: روح ما مانند روز روشن و جسم ما همانند شب تاریک است و ما در میانهٔ این دو، همچون سحر و آغاز یک روز نو قرار داریم.

برداشت: من سرم را خم کردم و تو ای آقا، حواست باشد که به ما بی‌توجهی نکن، زیرا هیچ‌کس مانند من بزرگ و ارزشمند نیست.