غزل شمارهٔ ۱۶۴۸

برداشت: ای ساقی، ما در حال عاصی‌گری هستیم و می‌خواهیم در میدان نبرد قرار بگیریم، پس به ما شراب گلرنگ بده تا همه ما با هم یکدل و هم‌رنگ شویم.

برداشت: ای صورت زیبا بذر رحمت الهی، در دو جهان نقشی از زیبایی خود به نمایش بگذار تا همه به تو توجه کنند و محو تماشای تو شوند.

برداشت: شراب زمانی بی‌معنا خواهد شد که ما خود را به حالتی مشابه با آن درآوریم و هنگامی که همه ما به حالت مستی برسیم، باده نیز از اعتبار می‌افتد.

برداشت: بروید و نگران نباشید، زیرا غم و تفکر در کنار ما قرار گرفته‌اند. تصویری از زندگی را برایمان بکشید که با نوشیدن باده، به دوری از این فکر و غم برسیم و راهی دو فرسنگی (دورتر) شویم.

برداشت: ای مطرب، لطفاً به خاطر خدا نواختن را با شور و شوق آغاز کن، تا ما نیز از نواهای زیبا و دلنشین تو لذت ببریم و مانند ساز چنگ به تپش درآییم.

برداشت: مجلس قیصر روم فضایی باشکوه و زیباست. دل را مانند آینه صیقل بده تا بتوانیم از هر رنگ و زرق و برقی خالی شویم و حقیقت خود را بهتر بشناسیم.

برداشت: در دنیایی که همه دچار تنگ‌نظری هستند و احساساتشان محدود است، ما به واسطه شادی و وسعت وجودمان، تنها به یک لحظه عشق و دلتنگی نیاز داریم تا بتوانیم اشتیاق عمیق‌تری را تجربه کنیم.

برداشت: دشمن عقل هیچ وقت ندیده که از نزدیکی و تعامل با او، تمام عقل، علم و فرهنگ ما رشد کند و شکوفا شود.

برداشت: شمس تبریز مانند گل نیمه‌گشوده‌ای در باغ زیبایی خود را نشان داد و به سرعت، همه ما جذب عشق او شدیم و در دل و جان خود وادار به تپش و جنبش گشتیم.