غزل شمارهٔ ۱۶۴۳

برداشت: چند ساعت باید بخوابیم؟ صبح شده است و باید بلند شویم. بیایید از آب رحمت الهی بهره‌برداری کنیم و آن را بر آتش دل‌های خود بریزیم.

برداشت: آن فرد عربی که بسیار باوقار و عزیز است و می‌تواند بر آسمان‌ها تکیه کند، چرا باید در زمان فراهم شدن زین و لگام از او بگریزیم؟

برداشت: ما با شجاعت و استقامت به سمت جنگل شیران می‌رویم و از شیران سیاه، که نماد خطر هستند، فرار نمی‌کنیم.

برداشت: در این دنیا که مانند یک زندان است، با شجاعت زندگی کنیم؛ چون اگر عشق در کنارمان باشد، از چه چیزی باید ترسید؟

برداشت: در دل شب که پر از غم است، تمام نگرانی‌ها و مشکلات را کنار می‌گذاریم و به مبارزه و تلاش می‌پردازیم. اینکه زنگی و رومی چه فرقی می‌کند، وقتی که با هم در نبرد هستیم.

برداشت: ما برای نوشیدن شراب، ظرفی نمی‌سازیم جز از سر خود، و به دور هر دیگ نمی‌چرخیم و به دنبال کارهای بیهوده نمی‌رویم.

برداشت: اگر از آخور گاو برانیم و به سمت برج شیر برویم، چه نیازی به درآمیختن با گله گاو وجود دارد، وقتی که ما خود شیر هستیم؟

برداشت: در این مکان هر لحظه شلوغی و دلیری وجود دارد. هیچ گونه چاره‌ای از روی بی‌خبری وجود ندارد، وقتی که در این زمین حاصل‌خیز به سر می‌بریم.

برداشت: موج‌های عمیق و واقعیات زندگی چنان قوی و نافذ هستند که هرکس را تحت تأثیر قرار می‌دهند. از این رو، ما به عنوان افرادی با عمق و جوش و خروش از درون خود می‌توانیم به این حقایق پاسخ دهیم و به آنها واکنش نشان دهیم.

برداشت: اگرچه شکل و اندازه‌امان مانند هلال است و ظاهری نازک و نحیف داریم، اما در باطن و ذات خود، از شرافت و عظمت برخورداریم، حتی اگر در این دالان و فضایی محدود قرار گرفته‌ایم.

برداشت: وقتی که زیبایی دل‌فریب محبوب خود را نشان می‌دهیم، به یاد بهار می‌افتیم، در حالی که ما در این باغ نمایان نیستیم و مانند پاییز به نظر می‌رسیم.

برداشت: به خاطر زیبایی و ناز شما، ما به چه چیزی می‌توانیم بگوییم؟ شما سجده می‌کنید، در حالی که ما در مقابل شما بسیار ناچیز و حقیر هستیم.

برداشت: ما زیبا و بی‌نقصیم، اما در مقابل چهره‌ی دلنشین شما، چهره‌مان ناپاک و بی‌زینت به نظر می‌آید.

برداشت: آهوهای تبتی به خاطر چرا و چراگاه به اینجا آمده‌اند، زیرا امروز همه ما به بوی خوش مشک و عطر می‌پردازیم.

برداشت: وقتی که خوشی و روزی به ما می‌رسد، باید برای دیگران فداکاری کنیم، و اگر با سختی و درد مواجه شویم، مانند چهارپا، صبر می‌کنیم و تسلیم نمی‌شویم.

برداشت: نور خورشید از ابتدا بر سر ما می‌تابد و بر ما فشار می‌آورد، چون ما از آن نور تیز و خشمگین هستیم.

برداشت: اگر قسمت روز و شب به ما رشدی نمی‌دهد، چه اهمیتی دارد وقتی که خورشید به ما نظر دارد؟ ما در واقع زیر نور حقیقت باخداوند تبریزی هستیم.