غزل شمارهٔ ۱۶۴۲

برداشت: ای ساقی، ما از اوج زندگی به زمین پایین آمده‌ایم و گوش خود را به نوای خوش شش ساز طرب سپرده‌ایم.

برداشت: دل بیمار ما به صدای طنبور گوش می‌دهد و دردهایش را در این نوا فراموش می‌کند. ما هم دردهای خود را به این نوا سپرده‌ایم.

برداشت: ما به خاطر اینکه در این کوچه به دنیا آمده‌ایم و محله‌های دیگر را نمی‌شناسیم، در دل خرابات به سر می‌بریم و مست هستیم.

برداشت: ای ساقی، از همه این حوادث و ماجراها عبور کن و آن جام شراب را به ما بده. همه ما را یکی کن، زیرا در زیر این ظاهر افراد، همه یک وجودیم.

برداشت: همه را در دریا غرق کن و دوباره از آن نجات بده. طعمی به زندگی ببخش که ما در دنیای بی‌طعم اعداد گم شده‌ایم.

برداشت: دل ما از این شراب، حوادث شگفتی را تجربه کرد و به همین دلیل، از نسیم این نوشیدنی دلنشین، سرمست شده‌ایم.

برداشت: ما از بیرون به خاطر مشکلات و ناملایمات خسته شده‌ایم، اما در درون به لطف وجود یارمان انرژي و شادابی پیدا کرده‌ایم، بنابراین با قوت و شادابی در زندگی پیش می‌رویم.

برداشت: همه ما در حال سرخوشی و نابودی هستیم و در راه عشق دوست، به جایی می‌رسیم که عقل و خرد خود را فراموش کرده‌ایم و در حال تجربه نابودی هستیم.

برداشت: بیا آرام باش، ما جشن عروسی داریم. بیایید دور هم جمع شویم، چون ما داماد هستیم.