غزل شمارهٔ ۱۶۴۰

برداشت: اگر می‌خواهی که من هیچ‌گاه تنهات نگذارم و همیشه در کنارت باشم، پس به من وابسته باش و از من فاصله نگیر.

برداشت: این وابستگی به تو مربوط می‌شود، پس آن را رها نکن و به اشتباه نرو. ای کسی که به بیراهه می‌روی، مبادا من هم به بیراهه بروم.

برداشت: تو گفته‌ای که جانم را برایت فدای نان جوینی می‌کنم، اما نمی‌دانی که اگر عذری هم نداشته باشم، هیچ کاری نخواهم کرد.

برداشت: گوش تو را تا لمس نکنم باز نمی‌شود و چشمانت را از ترس موفقیتت به تو نمی‌دهم، اما هرگز این کار را نخواهم کرد.

برداشت: زمانی که مرگ تو فرا برسد، اجزای وجودت به طور ناگهانی از هم پاشیده خواهند شد. در این حالت، چنین گمان می‌کنی که من نمی‌توانم این اجزا را دوباره جمع کنم.

برداشت: من همواره در حال نوشتن و ثبت وقایع روز و شب هستم، پس چرا زمانی را که تو را می‌بینم، برای تو نگذارم و آن را ننویسم؟

برداشت: هر لحظه از زندگی‌ات پر از تغییر و تحولی است که از غم به شادی می‌رسد؛ پس چرا نباید به خاطر صبر و شکیبایی‌ات تشکر کنم؟

برداشت: هر فردی برای انجام کاری به درخواست من علاقه‌مند است، پس چرا کار پاداش را انجام نمی‌دهم، در حالی که از آن درخواست نکرده‌ام؟

برداشت: تا زمانی که از رحم دنیا به دنیا نیامده‌ای، تو را با خرد و عقل در این جهان جا نمی‌زنم.

برداشت: باغ عقل و دانش پر از گل و خوشبو است، اما وقتی که چشمانت را بر افراشتن و درگیری می‌کنی، نمی‌توانی زیبایی‌ها را ببینی.

برداشت: ای عقاب بزرگ، پیش از آن که بروم، بیایید و با صدای طبل خود مرا خبر کنید، تا قبل از رفتنم، غزل‌ها را به نظم درآورم.