غزل شمارهٔ ۱۶۳۷

برداشت: من دزدی هستم که در شب به صندوق حمله کردم و گوهری را که در آن بود، دزدیدم.

برداشت: از زیبایی یوسف آن‌چنان شگفت‌زده شدم که چادر زلیخا را از سرش برداشتم و به خاطر زیبایی او، دست خود را بریدم.

برداشت: کسی که به فکر من است و می‌خواهد مرا به دست آورد، نمی‌داند که من از آن سر (عشق و دلبستگی) خبر دارم.

برداشت: وقتی گفتم که نگران نیستم، او با صدای بلند تأیید کرد. اما وقتی که او از غمش آگاه شد، من پس از آن متوجه شدم که چقدر عمیقاً تحت تأثیر قرار گرفته‌ام.

برداشت: این چه ماهی است که در دل و جان مردم تأثیر می‌گذارد و باعث می‌شود من از فراز و نشیب‌های زندگی همچون یک سیاره بچرخم و افکارم تحت تأثیر او قرار گیرد؟

برداشت: زندگی‌ام را وقف عشق او کرده‌ام و در مسیر طلب او، تمام رنج‌ها و دردهای جهان را بر دوش کشیده‌ام.

برداشت: در این دنیا، یوسف حسنی به طرز پنهانی در چاهی قرار دارد. من در این دنیا همانند ریسمانی دور او پیچیده‌ام.

برداشت: ای عشق، بیا که تو یار من هستی. در این دو جهان از همه موجودات کنار کشیده‌ام و تنها به تو چسبیده‌ام.

برداشت: از آنجا که من از سر شوق و شادی غرق در محبت و عشق هستم، این احساس زنده و ناب ناشی از انتخابی است که خداوند نسبت به من کرده و مرا به تو نزدیک کرده است.

برداشت: باغی که در آن، از چشم همه پنهان است، چه زیبا و دل‌انگیز است. مثل گلی که در چمن می‌شکفد و جانش را نمایان می‌کند.

برداشت: در آن باغ، محبوبی زیبا و دلربا وجود دارد که همچون برگی از درخت، به خاطر او بر زمین می‌افتم.

برداشت: بسیار قبل‌تر از آنکه او بگوید، من به گفتن آن پایان می‌دهم و هر چیزی که او دستوری داد، باید پوشانده شود و نمی‌گویم که آن را پوشاندم.

برداشت: شمس تبریز باعث شد که دنیا روشن و پرنور شود، و من به هر جایی که می‌روم مانند سایه‌ای از او در کنار او حضور دارم.