غزل شمارهٔ ۱۶۳۲

برداشت: بیایید به سفر برویم و زیبایی‌های تو را با خود برداریم، در این سفر یاد و ذکر وصالت را به عنوان توشه خود به همراه خواهیم داشت.

برداشت: ما برای یادآوری دل شکسته‌مان، به تو یادگاری دادیم و افکار تو را در ذهن خود جای دادیم.

برداشت: تصور زیبایی تو که ماه نیز به او وابسته است و آن قوس ابروی تو که مانند هلال می‌باشد، در خاطر ما جا دارد.

برداشت: خنده‌ی شیرین و دلنشین تو، که همچون شکر است و شیرینی زیادی دارد، ما را از مجموعه‌ی صفات خوبت بهره‌مند کرده است.

برداشت: زمانی که همچون کبوتران با شتاب و شوری به سوی تو پرواز کنیم، به سوی تو بازخواهیم گشت؛ زیرا ما این پر و بال را از وجود تو گرفته‌ایم.

برداشت: هر کجا که گره‌های فرعی به حقیقت و اصل نزدیک شوند، تمام داشته‌های ما به خاطر بزرگی و عزت توست.

برداشت: از شمس تبریز خواسته‌ایم خدمت ما را به باد صبا برساند، حال اگر این باد از سمت شمال بیاید، ما نیز آن را از شمال خود به دور فرستاده‌ایم.