غزل شمارهٔ ۱۶۳۱

برداشت: در را ببندید زیرا ما به این میخانه علاقه‌مندیم و درد آن شرابی را بنوشید که ما را سبک‌دل کرده است.

برداشت: ای ساقی زودباش و میانه را ببند، به خدا که ما از سفرهای طولانی و دور آمده‌ایم.

برداشت: گشایش مشک خوشحالی را فراموش نکن، زیرا از حسادت دستان تو ما با صد ناله و زاری، از شهد گل به کام نخورده‌ایم.

برداشت: با احتیاط در زندگی کن و از رحمت خدا غافل نباش. به من کمک کن تا بار سنگینی را که بر دوش دارم، به راحتی تحمل کنم، زیرا ما همه در حال نوشیدن و لذت بردن هستیم.

برداشت: از آن سبو (ظرف) بگذار تا روز قیامت مرا از وسوسه‌ها پاک کند. به حق آن کسی که از آغاز با حریفان در می‌نوشیدم، مرا یاری کن.

برداشت: ما همه خواب بودیم و تو کمی به ما لگد زدی، حالا از خواب بیدار شده‌ایم و در این هیاهو و شور و شوق به سر می‌بریم.

برداشت: اگر علی به تو شراب بدهد، هیچ قاعده‌ای برای ما نیست. پس به ما هم بده، زیرا ما هم مانند ملک الموت همین قاعده را داریم.

برداشت: فلسفی که از اندیشه‌های خود مأیوس شده، ممکن است به این نتیجه برسد که نظریاتش به بن‌بست رسیده است، زیرا او تصور کرده که ما به دلایل نادرست هستیم.

برداشت: ما مانند نهنگی هستیم که دریا برای ما یک پیمانه است. ما تنها افرادی نیستیم که به چیزهای ساده و معمولی مثل خوراکی‌های روزمره فکر کنیم.

برداشت: بیا سکوت کن و ارزشی که داری رها کن، چرا که ما از زائده و باقیمانده‌ایم که اساساً تاثیری ندارد.