غزل شمارهٔ ۱۶۲۸

برداشت: چشمم را از نگاه کردن به مردم بستم؛ چون زیبایی او را مشاهده کردم، به عطا و بخشش او مست شدم و جانم را به او سپردم.

برداشت: برای جلب محبت سلیمان، تمام وجودم را نرم و انعطاف‌پذیر کردم و به دنبال روشنایی و نور بودم و برای رسیدن به آن، خودم را آماده کردم و نرمش به خرج دادم.

برداشت: من دست به رأی خود زدم و آن را کنار گذاشتم و به دنبال او رفتم و بر زبانش شکوه و ناله کردم.

برداشت: من به طور ناخواسته و بدون دانش قبلی به دنبالش رفتم، و او هم به طور ناآگاهانه به دنبالم آمد. سپس از کسانی که نمی‌دانستند، سوال کردم.

برداشت: من انسان ساده‌دل و یا مست و دیوانه‌ای بودم که از ترس، طلا و دارایی‌های خود را می‌دزدیدم.

برداشت: من از مسیری پنهانی به باغ خود رفتم و مانند دزدان، گل‌های خوشبو را از باغچه‌ام چیدم.

برداشت: دیگر بس کن و راز من را به گردن ننداز، زیرا من از پیچیدگی‌های کار تو به اندازه کافی رنج برده‌ام.

برداشت: شمس تبریز، منبع نور و روشنی، حتی ستاره‌ها و ماه هم از او می‌تابند. باوجود اینکه به خاطر غمش ناراحت و غمگین هستم، همچنان نور من مانند هلال عید در آسمان می‌تابد.