غزل شمارهٔ ۱۶۲۵

برداشت: در دو هزار بار تصمیم گرفتم که عشق و جنون تو را ترک کنم، اما هر بار که خواستم از تو دور شوم، عهد و پیمانم شکسته شد و آرامش خاطر من از بین رفت.

برداشت: من برای جستجوی بیشتر و دستیابی به خواسته‌هایم، با چشمانی بسته و بدون توجه به راه‌های درست، می‌روم تا بتوانم در زمین خود محصولی بکارم.

برداشت: همه امور دنیا وقتی به دست خواست الهی سپرده شد، من که همیشه زبان به شوخی و حرف زدن باز می‌کنم، از تو بپرس که هدف من چیست و در چه موضوعی مشغولم.

برداشت: وقتی سرنوشت بخواهد، حتی یک سگ لنگ هم می‌تواند به راحتی به شکار برود و از آن بخندد.

برداشت: وقتی به او رحم و دل می‌آید، این موضوع را به تو می‌گوید که در انتخاب‌هایت بیشتر مراقب باش و اختیار خود را در اختیار من قرار دهی.

برداشت: اگر به دنبال شکار هستی، از لطف و محبت شکار چه چیزی بهتر است؟ من جان خود را برای تو فدای می‌کنم.

برداشت: نه از قید و بند من ناراحتی‌ای داری، نه از نوشیدن جام من دلشوره‌ای برایت ایجاد می‌شود. هیچ کس به زیبایی من نیست، و یار من چقدر غریبه و دور است.

برداشت: اگر دوباره درباره موضوع او صحبت کنم، آن چنان خوش است که دل کبوترم به سوی نخستین پروازش پر می‌کشد.

برداشت: تبریز و شمس دین باعث روشنایی و درخشش چهره‌ی شمس شده‌اند، به‌گونه‌ای که نور او بر بلندی‌های سبز طارم می‌تابد.