غزل شمارهٔ ۱۶۲۰

برداشت: در ذهن من آرزویی وجود دارد که هیچ انسانی نمی‌تواند داشته باشد. من آن‌قدر درگیر این آرزو هستم که از خودم بی‌خبرم.

برداشت: شاه عشق در هر لحظه به من دو هزار فرشته عطا می‌کند، اما من به جز زیبایی او، آرزوی دیگری ندارم.

برداشت: عشق او مثل کمر و کلاه است که به من تعلق دارد. چه اهمیتی دارد اگر سرم بیفتد یا اینکه کمر نداشته باشم؟

برداشت: عشق محبوبم، دل خسته‌ام را به جایی می‌برد که دیگر هیچ خبری از روز و شب که گذرانده‌ام ندارم.

برداشت: در این بیت، شاعر به کهن‌تر بودن و ژرفای معانی اشاره می‌کند. او می‌گوید که روح او در مسیری معنوی سفر کرده که هیچ چیز مادی، حتی آسمان و ماه، نمی‌تواند به آن برتری داشته باشد. این سفر او به دنیای معانی و فهم عمیق‌تر از زندگی و هستی منجر شده است.

برداشت: اگر بخواهم به زبان ساده بگویم، این بیت به این معناست که اگر به خاطر دوری و جدایی من، اشک‌های من از چشمانم بریزد، فکر نکن که دل من از عشق آن محبوب خالی است یا هیچ ارزش و احساسی ندارد.

برداشت: نگرانم از اینکه شیرینی‌فروشم، به من شیرینی می‌فروشد بدون اینکه بگوید امروز به خاطر کمبود، نمی‌توانم شیرینی بدهم.

برداشت: من نشانه‌ای از زیبایی او نشان دادم، اما اگر دو جهان را یکجا جمع کنم، دیگر از شور و شوق خبری نخواهد بود.

برداشت: در تبریز تصمیم گرفتم که وقتی شمس‌الدین بیاید، به نشانه شکرگزاری، سرم را به زمین بگذارم؛ چرا که من جز سر، چیزی دیگری ندارم.