غزل شمارهٔ ۱۶۱۸

برداشت: عشق دانش و دانشی است که از دلایل و برهان‌ها برمی‌خیزد. من از عمق وجودم به این حقیقت می‌رسم و می‌خواهم به سراغ چشمه حیات بروم؛ خواسته‌ام این است که حتی اگر پایم به مرگ برسد، باز هم در این مسیر قدم بگذارم.

برداشت: به چه کسی پناه ببرم و به چه کسی تکیه کنم، وقتی که به دنیای پرآشوب می‌نگرم و سرنوشتم از قبل تعیین شده است؟ نه من فرمانروایی هستم و نه مقام وزارتی دارم.

برداشت: ای موجودی که به تمام عالم تسلط داری، تو همه را به بند کشیده‌ای. حتی اگر جان من به تو بستگی داشته باشد، هرگز نمی‌پذیرم.