غزل شمارهٔ ۱۶۱۶

برداشت: من به خاطر زیبایی و شیرینی عشق خود، به مانند پسته‌ای دهانم را بسته‌ام؛ زیرا وقتی که گل او شکوفا می‌شود، زبانم به شکرینی می‌چرخد.

برداشت: تمام زیبایی و خوشی به خاطر وجود اوست، اما من فقط به خودم می‌رسم که نمی‌توانم از شکر و سپاس برای او دست بکشم.

برداشت: تو چه نیازی به سوال داری که در این عشق، چه هویتی داری؟ ای محبوب من، تو همانی که در جهانی که به وجود آورده‌ای، باعث شادی و خوشحالی من هستی.

برداشت: وقتی که جام سرشار از عشق به تو شدم، به تو پیوسته‌ام. وقتی که دیدم تو روحی داری مشابه روح پنهان من، ارتباط عمیقی برقرار کردم.

برداشت: اگر گرم هستی، انگشتت را بر من بگذار؛ چون من در جستجوی خود، انگشتانم را بر می‌زنم.

برداشت: وقتی که او می‌خواهد مرا به تعهدات و دشواری‌ها بکشاند، سخت تلاش می‌کنم تا از آن دور شوم. اما وقتی که در آتش عشق خودم گرفتار می‌شوم، خودم را پس می‌زنم و بازمی‌گردم.

برداشت: وقتی که من شیرین‌زبانت شدم و از عشق تو غرق شده‌ام، چه اهمیتی دارد اگر تیر و کمانم برای شکار تو بشکند؟

برداشت: وقتی که صلاح و آرامش دل و دینم به مانند تابش خورشید به تو افتاد، محبت تو جان و زندگی من شد.