غزل شمارهٔ ۱۶۱۳

برداشت: به خدا قسم که از درد عشق تو فرار نمی‌کنم، هرگز. و اگر از من جانم را بخواهی، عطا نخواهم کرد.

برداشت: من یک لیوان برای نوشیدن در دست دارم و تا تو نیایی، به خدا قسم که نه می‌نوشم و نه می‌ریزم، حتی تا روز قیامت.

برداشت: در سپیده‌دم، چهره‌ات مانند ماه است و شبم به خاطر زلف‌های سیاه تو، به خدا قسم، بدون دیدن تو و زلف‌هایت نه می‌توانم بخوابم و نه می‌توانم از جایم بلند شوم.

برداشت: به خاطر شکوه تو من با عظمت هستم و به خاطر هدایت تو، دلی پر از ایمان دارم. من از نسل ابراهیم هستم و در این آتش قوی و بی‌پروا ایستاده‌ام.

برداشت: بهتر است آبی بدهی که برای زندگی واقعی و معنوی‌بخش باشد، چه اینکه عشق نمی‌تواند زودگذر باشد. همان‌طور که نماز و روزه واجب‌اند، غم تو نیز برای من ضروری و الزامی است.

برداشت: اگر درختی که شاخ‌وبرگ ندارد، به آن آب بدهند، به حالتی بی‌فایده تبدیل می‌شود و فقط به عنوان چوبی برای هیزم باقی می‌ماند. این بیت به این نکته اشاره دارد که اگر شرایط مناسب یا استعداد در چیزی وجود نداشته باشد، حتی بهترین منابع هم نمی‌توانند آن را بهبود بخشند.

برداشت: ای دل، به سوی آسمان پرواز کن و به قدرت و یاری پروردگار تکیه کن، چرا که در آن جایگاه عالی، هیچ‌کس به اندازه تو همراه نیست.

برداشت: همه در زمان مشکلات خدا را می‌ستایند، اما تو باید مانند آسمان همیشه آماده و قوی باشی.

برداشت: من نمی‌توانم عظمت و زیبایی تبریز را به‌طور کامل بیان کنم، زیرا هر چه بگویم، موجب حسادت خواهد شد، چرا که من خودم از آنجا هستم و به آن افتخار می‌کنم.