غزل شمارهٔ ۱۶۱۲

برداشت: من فردی هستم که اگر به کسی آسیب بزنم، فاخته‌ای نخواهم گرفت. من از افرادی هستم که به خاطر لطافت و زیبایی‌ام، به خارهایی تبدیل می‌شوم که در دلم حسرت و درد دارم.

برداشت: به دنبال چه کسی باشم و کجا بروم، در حالی که من خودم به اندازه تمام ویژگی‌های جهان و هر شکل آسمان را در وجودم دارم و باید آن‌ها را بپذیرم.

برداشت: از پشت کوه‌های مفاهیم، علم عشق پدیدار شد؛ مانند علمداری که به میدان می‌آید و مرا از چنگال غم و اندوه نجات می‌دهد.

برداشت: اگر از سحرگاه بگریزم، بدان که من مانند خفاش هستم. و اگر از آسیب بگریزم، بدان که من مانند آفتابم.

برداشت: اگر از باد و طوفان فرار کنم، مانند کسی می‌شوم که به باد می‌خندد. اما اگر دهانم نتواند بگوید، به خدا تو خالی و بی‌م محتوا هستم.

برداشت: من همچون خورشید درخشان نیستم که یک روز زندگی‌ام به پایان برسد. نمی‌اندیشم و نمی‌گویم که چرا می‌میرم یا باید بمیرم.

برداشت: من نه مانند آسمان هستم، نه مانند چرخش آن، نه مانند پرنده‌ای، نه مانند فرخ (نوعی پرنده)، نه مانند سیاره مریخ که جنگ و جدال داشته باشد، نه مانند ماه که در مقام نیمه‌وزیر قرار دارد.

برداشت: هر کس مثل من بی‌احترامی نمی‌کند، چون تو حافظ و یار منی. بر دیگران مانند ابن قلیل نخواهم بود، ولی در برابر تو همچون ابن کثیرم.

برداشت: من هنر خود را از همه پنهان می‌کنم تا هیچ‌کس نتواند به من عیب بگیرد و از خودم کم نیاورم، زیرا به جز تو کسی را در عالم سرپرست و رهبری نمی‌شناسم.

برداشت: من جز جگر و دل چیزی نمی‌خورم، چون جگرگوشه شیرم و هم‌چون یوزان بی‌ارزش نیستم که فقط طعمه پنیر شوند.

برداشت: من از خطراتی که در اطرافم وجود دارد دوری می‌کنم، زیرا ارزش قلبم بیشتر از آن است که بخواهم تحت تأثیر آن‌ها قرار بگیرم. من در این دنیای پر از خطر و تهدید، احتیاط می‌کنم.

برداشت: همه انسان‌ها روزی خواهند مرد و در این دنیا باقی نخواهند ماند. بیا و به من آبی از زندگی را بده که جز تو از آن خبری نیست و نمی‌توانم از آن چشم‌پوشی کنم.

برداشت: تو مانند جانی هستی که به من زندگی می‌بخشی و مانند گنجی هستی که به من نعمت می‌دهی، در حالی که من فقیر و نیازمندم.

برداشت: بس کن دیگر، بس کن، دیگر نزن صداى جَرَس را. من نه صدایم و نه چیزی بیش از یک قلم، من نه جایی برای طنین‌اندازى مِدح و وصفم.

برداشت: در این بیت، شاعر به تأکید بر اهمیت و قدرت حاکم و شهرت او می‌پردازد. او بر این نکته تأکید می‌کند که همه باید او را ستایش کنند و درباره‌اش صحبت کنند، بدون اینکه به چیزی دیگر فکر کنند. این شعر نشان‌دهنده عشق و ارادت شاعر به پادشاه و مقام اوست.