غزل شمارهٔ ۱۶۱۰

برداشت: من آن عاشق عشقت هستم که فقط به خاطر تو زندگی می‌کنم و برای کسی که اصلاً عاشق نیست، جز این که او را رد کنم، هیچ کار دیگری ندارم.

برداشت: دل من فقط برای تو می‌تپد و به سمت هیچ‌کس دیگری نمی‌رود. نمی‌توانم در هیچ باغی گل بکارم و هیچ خار و خسی برای من معنایی ندارد.

برداشت: من به تو ایمان آوردم و قلبم به اسلام روی آورد. دل من به تو گفت: ای جان، من هیچ دلدار دیگری جز تو ندارم.

برداشت: وقتی تو را در چشم و زبانم نمی‌بینم، دیگر چیزی نمی‌خوانم جز یک جان که در آن به کسی اقرار ندارم.

برداشت: زمانی که من از شیرینی عشق تو بهره‌مند می‌شوم، چرا باید سرکه بفروشم؟ چرا برای روزی تلاش کنم در حالی که نیازی به آن ندارم؟

برداشت: دیگر از میهمانی شیطان چیزی نمی‌خورم و سیر نمی‌شوم، چون در این سفره‌ی ناهار، غذایی برایم نیست و فقط از نعمت‌های شیرین خداوند می‌توانم استفاده کنم.

برداشت: نگران نیستم و غصه‌ای ندارم، چون از جهد و تلاش پرهیز می‌کنم؛ چهره‌ام را همچون طلا نظاره کن، حتی اگر گنجی به اندازه طلا نداشته باشم.

برداشت: خسرو هرگز غم نمی‌خورد جز غم شیرین. حالا من غم بخورم، ولی کسی را ندارم که غم‌هایم را بفهمد و دلخوشی‌ام را با او تقسیم کنم.

برداشت: من درباره هر چیزی که می‌ترسم یا احساس امنیت می‌کنم، توضیح می‌دهم، اما نمی‌توانم از عمق دل خود سخن بگویم.

برداشت: تو که از احساس دیوانگی و جنون بی‌خبر هستی، بگو که حالت چطور است؟ چون من دیگر از هیچ چیز و هیچ حالتی خبری ندارم.

برداشت: وقتی ماه شمس الحق و دین از تبریز طلوع کرد، من دیگر سپهری که سر این ماه شب را داشته باشد، ندارم.