غزل شمارهٔ ۱۶۰۳

برداشت: در باغ تو، زیر سایه درخت خوشبختی، مشغول کار شدم و به خاطر اینکه در این محیط زیبا هستم، نمی‌توانم خود را به نوازندگی و آواز محدود کنم.

برداشت: مانند سایه‌ای در اطراف نور خورشید در حال گردش هستم؛ گاهی به آن سجده می‌کنم و گاهی نیز به احترامش می‌ایستم.

برداشت: گاهی بلند و دراز می‌شوم و گاهی کوتاه، مانند سایه‌ای که در برابر نور ظاهر می‌شود. همه فرعونیان جهان را در خود دارم، اما وقتی وجودم را درک می‌کنم، همچون نیمه‌ی موسی هستم.

برداشت: من در بین دو انگشت نشانه‌ی حق هستم؛ گاهی مانند عصای موسی ایفای نقش می‌کنم و گاهی هم به شکل افعی در می‌آیم.

برداشت: عشق به تفکر نیازی ندارد، چون تفکر مانند عصا برای عقل است، یعنی من در این حالت نابینا هستم.

برداشت: روح من بی‌وقفه در انتظار نشانه‌ای است و هر لحظه در دل خود ناله می‌کند، چون همچنان در پی یک پاسخ مثبت هستم.

برداشت: از آنجا که من در این مکان حضور ندارم، احساس بیگانگی می‌کنم. من همچون غریبی هستم که در اینجا بی‌قرار و ناآشناست، زیرا در واقع متعلق به جایی دیگر هستم.