غزل شمارهٔ ۱۶۰۱

برداشت: مجدد از عمق وجود و فکر و روح خود بلند شدیم، دوست ما به میان ما آمد و ما از میان خود بیرون آمدیم.

برداشت: ما از زوال و نابودی فاصله گرفتیم و به بقاء و ماندگاری راه پیدا کردیم. به حقیقتی بی‌نشان دست یافتیم و از نشانه‌ها و ظواهر دنیایی فارغ شدیم.

برداشت: ما از دریا گرد و غبار برپا کردیم و از نه آسمان و از زمان و زمین و آسمان، دود و بخار به هوا بلند شدیم.

برداشت: بشتابید که جمعی سرمست و شاداب از راه رسیده‌اند، پس باید راه را برای آن‌ها باز کنید. من اشتباه کردم که گفتم از راه و راهنماها جدا شده‌ایم.

برداشت: آتش جان از زمین ظاهر شد و کالبد انسانی برخواست و ما از دل خود فریاد برداشتیم.

برداشت: بیایید کم صحبت کنیم و اگر هم صحبت کردیم، خیلی‌ها متوجه نشوند. بیایید باده بیشتری بنوشیم چون ما با افرادی که کم‌حرف‌اند، در جمع هستیم.

برداشت: وجود و حیات به زنان وابسته است و کارها و فعالیت‌های مردان در واقع به نوعی بی‌مفهوم و غیرمستحکم به نظر می‌رسد. چرا که در میان بی‌وجودی و عدم، ما پهلوانان و قهرمانان را سرپا کرده‌ایم.