غزل شمارهٔ ۱۵۹۹

برداشت: وقتی صبح چهره‌ات را دیدم، در آن لحظه احساس شگفتی کردم و درگیر کار شدم. دیگر نمی‌توانم خود را مشغول آواز و موسیقی نگه‌دارم.

برداشت: من مانند سایه‌ای، در اطراف نور آفتاب می‌چرخم. گاهی سر به زمین می‌گذارم و گاهی به احترامش می‌ایستم.

برداشت: گاهی به بلندای سایه، گاهی به کوتاهی آن، گویی من فرعون هستم، اما در واقع چون موسی هستم که نسبت به نور آگاهی دارم.

برداشت: من در میانه دو انگوشت، به حکم حق عمل می‌کنم؛ گاهی شبیه عصای موسی و گاهی همانند افعی هستم.

برداشت: عشق نیازی به فکر و اندیشه ندارد، زیرا اندیشه در واقع به عقل وابسته است. بنابراین، من در این زمینه کور و نابینا هستم.

برداشت: روح هر لحظه در حالی که منتظر نشانه‌ای است، شکایت می‌کند و می‌گوید که من در حال انتظار یک "آری" هستم.

برداشت: وقتی از اینجا رفته‌ام، احساس تنهایی می‌کنم. به دلیل اینکه در این مکان بی‌تاب و ناآشنا هستم، در واقع نشان‌دهنده این است که ریشه‌ام در جایی دیگر است.