غزل شمارهٔ ۱۵۹۸

برداشت: روزهایی را می‌پسندم که ما بتوانیم معشوق را به خانه‌مان دعوت کنیم و با زیبایی چهره‌اش، فضایی هنری و دل‌انگیز بسازیم.

برداشت: اگر از فقدان و غم او در دل‌های ما دردی وجود داشته باشد، با زیبایی و تابش چهره‌اش می‌توانیم آن درد را التیام بخشیم.

برداشت: وقتی او زلف‌های خوشبوی خود را به ما می‌سپارد، شاید ما جان خود را فدای او کنیم.

برداشت: شناخته شده است که زلف او در نیروی باد به رقص درآمده و گویا عشق به انتظار است تا ما دل خود را در آن پیچیده کنیم.

برداشت: او هر کاری که بخواهد با دل ما می‌کند و ما هم به خواسته‌های او گوش می‌دهیم و هر آنچه بگوید انجام می‌دهیم.

برداشت: ما این کار را انجام می‌دهیم و کارهای زیادی دیگر نیز می‌کنیم، و تمام این اقدامات بر ما واجب است. ما جان و دل‌مان را برای خدمت به دیگران و انجام وظایف خود می‌گذاریم.

برداشت: نور خورشید رحمت او بر زمین ما تابیده و ما باید ذرات خاک خود را به احترام و شکرگزاری در برابر او به رقص درآوریم.

برداشت: با نور او، نقاط تاریک را روشن کنیم و چشم‌های خیره را به زیبایی او روشن نماییم.

برداشت: بدن ما مانند چوبی خشک است که در دست موسی عشقش، تبدیل به معجزه‌ای شگفت‌انگیز می‌شود.

برداشت: اگر دشواری‌ها و شگفتی‌های دنیا ما را گیج و حیرت‌زده کند، اشکالی ندارد که ما مثل موسی، فرعون را تحت تأثیر قرار دهیم و او را به چالش بکشیم.

برداشت: نیمه‌ای از موضوع را بیان کردیم و باقی آن را برای کسانی که در کار هستند، فاش کنیم یا اینکه برای روز بعد آن را پنهان کنیم.