غزل شمارهٔ ۱۵۹۷

برداشت: این چه نوع نادرستی است که ما این همه غم و اندوه را تحمل کنیم؟ بیایید جمع مستان را صدا بزنیم تا با هم باده بنوشیم و لحظاتی خوش بگذرانیم.

برداشت: در جمعی از بزرگان دین و عرفان، مشروباتی به کسی تقدیم کردند تا در کنار دیگران بنوشد و از لحظات لذت ببرد.

برداشت: وقتی ابر بر سر ما نیست، نمی‌توانیم از جفای شب رنج بکشیم؛ همچنین اگر مرگ عاشقان وجود نداشته باشد، دلیلی برای عزاداری و غم‌گینی نخواهیم داشت.

برداشت: کیست که نفس ماده را بشناسد تا ما زخم خود را به او بزنیم؟ ما بر رستم زخم می‌زنیم و خود زخم‌ها را از او می‌خوریم.

برداشت: انسان‌های نادان و پست در دنیا باعث آزار و خفت دیگران می‌شوند. ولی خالق هستی ما را به وجود آورده تا ما درک کنیم و از علم و دانایی بهره‌مند شویم.

برداشت: این دنیا جذاب و فریبنده است و وعده‌های آینده را به ما می‌دهد، اما ما از آن باهوش‌تر هستیم، ای پسر خوشحال که در لحظه حال زندگی می‌کنیم.

برداشت: اگر ما از پری زاده شده باشیم، شب جمعه شب جمع شدن پری‌ها بود و اگر از آدم زاده باشیم، آن نوشیدنی را با آدم‌ها می‌نوشیم.

برداشت: گاهی از آن جوهر وجود و خوشی‌ها بهره‌مند می‌شویم و گاهی نیز از صدای دف و نغمه‌های شاد و پرهیجان لذت می‌بریم.

برداشت: ما مانند ماهی هستیم و تنها چیزی که ما را سیراب می‌کند، دریای عشق است. هیچ دریایی نمی‌تواند به خاطر کم و زیاد نوشیدن ما، کوچک شود یا از بین برود.

برداشت: گاهی مانند آسمان، چنان که از ماه و خورشید اشکهایم لبریز می‌شود، اگر مانند خورشید، همه آب‌ها را بدون اشک بنوشم.

برداشت: شمس تبریزی، تو دارای مقام سلطنت هستی و ما هم فقط خدمتگزار توییم. پس طبیعی است که در کنار تو از شراب خوش‌گوار بنوشیم.