غزل شمارهٔ ۱۵۹۶

برداشت: وقتی که همه دوستان ما رفتند و ما تنها ماندیم، هر لحظه به یاد یارانی که تنها مانده‌اند، آن‌ها را فرا می‌خواندیم.

برداشت: بیشتر دوستان و همراهان مانند یک خیال از کنار ما رفتند، اما ما هنوز تصور و یاد دوست خود را در ذهن نگه داشتیم.

برداشت: مدتی در کنار جوی عشق او، دل را سرگرم می‌کردیم و مدتی هم زیر درختش میوه‌ها را می‌چیدیم.

برداشت: مدتی با مهربانی و لطف به ما ناز و نوازش می‌کرد و زمان دیگری با شکر و محبت او، ما هم به خوشی و لذت مشغول بودیم.

برداشت: وقتی که تصور او به درون ما راه یافت، ما نیز همچون دربانی بر در نشستیم، اما وقتی که این تصور از ما دور شد، در بیداد و درماندگی باقی ماندیم.