غزل شمارهٔ ۱۵۹۵

برداشت: با قدمی که برداشتیم، به سمت جیحون حرکت کردیم و در این مسیر، همه چیز را به هم ریختیم و با نشاط و سرعت پیش رفتیم.

برداشت: وقتی عشق مانند براق (موجودی سریع و نورانی در اساطیر) به ما بال و پر داد، ما زیر سایه آن توانستیم گنبدی بسازیم و به سوی آسمان و دنیای بزرگ حرکت کردیم.

برداشت: ما عالم را مانند ذرات ریز پراکنده کردیم و به سوی تخت آن پادشاه بزرگ و بی‌نظیر تاختیم.

برداشت: انسان در درک و فهمش دچار سردرگمی شد، زیرا از مرزهای معمول خود فراتر رفته و به سوی ناشناخته‌ها پیشرفت کرده است.

برداشت: وقتی که در دل مجنونان، لیلی شدیم، اسب سرکش و بی‌تابی آمد و از مرز جنون فراتر رفتیم.

برداشت: نفس ما همچون قارون به خاطر تلاش‌های ما در دنیای خاکی، دچار محدودیت و سختی شد. اما بعد از آن ما با شجاعت به سمت گنج و ثروت واقعی حرکت کردیم.

برداشت: دشت و بیابان جان تازه‌ای می‌یابند اگر حتی ذره‌ای از نوری که ما در این دشت و بیابان منتشر کردیم به آنها برسد.

برداشت: ما مدت‌ها تلاش کردیم و سختی کشیدیم تا به گنج‌های پنهان و ارزشمند برسیم.

برداشت: به سوی روشنایی شمعی که شمس تبریزی است، پروانه‌ای شجاع و پر از زندگی به سمت آن می‌رود. گمان نکن که اکنون ما بی‌هدف و بی‌خبر از مسیر می‌دویم.