غزل شمارهٔ ۱۵۹۳

برداشت: اگر تو به من بد کنی، من که آدم خوبی هستم، بدی تو را بر خودم می‌پذیرم. عاشقی را به اندازه‌ای تجربه کرده‌ام که این خجالت را به دوش خودم بگذارم.

برداشت: عاشق به خاطر عشقش، از تمام افتخارات دنیا شرمنده است و من به خاطر آن لذت بی‌نهایت، این شرم را بر سر خود می‌گذارم.

برداشت: علم مانند چادری گسترده می‌شود و با لطف خود، کلمات علم را بر گردن حروف نهمین الفبا قرار می‌دهد.

برداشت: وقتی که معشوقه‌ام تاج زرین عشقش را بر سر من بگذارد، من هم تخت خود را بر سر فرقد می‌گذارم.

برداشت: زمانی که چهره‌ام در آب زندگی ناپدید شود، چهره‌ام را در پیش چهره احمد، نهمین، به نمایش می‌گذارم.

برداشت: وقتی نام شمس‌الدین تبریزی را می‌نویسم، گویی که شکر دلخواهم را در اشک‌هایم قرار می‌دهم.