غزل شمارهٔ ۱۵۹۱

برداشت: زمانی فرا رسیده که من عهدها را بشکنم، زنجیرها را از پاهایم بگسلم و نصیحت‌ها را نادیده بگیرم.

برداشت: من زنجیرهای این دور و زمانه را یکی یکی باز می‌کنم و مانند شمشیر مرگ، پیوندها و ارتباط‌های محکم را می‌شکنم.

برداشت: به دل خود پنبه‌ای می‌زنم تا گوش‌هایم نشنوند، زیرا نمی‌خواهم نصیحت‌های صبر و محدودیت‌ها را بشنوم و می‌خواهم از این قید و بندها رها شوم.

برداشت: من مهر را از در قفل بیرون می‌آورم و به شیرینی‌فروشی می‌روم تا از یکی از شاخه‌ها، این قندها را بشکنم و از آن لذت ببرم.

برداشت: تا کی باید از عشق و حالت‌های آخرش شرمگین باشم؟ کی می‌توانم از این وضعیت فراتر بروم و همه‌ی محدودیت‌ها را بشکنم؟