غزل شمارهٔ ۱۵۹۰

برداشت: زمانی که خورشید و ستاره‌ها از ظاهر بالاتر جای می‌گیرند، من از درک معانی به سمت معانی زیباتر می‌روم و احساس خوشایندتری دارم.

برداشت: من در دنیای معانی و مفهوم‌ها غرق شده‌ام و این برایم خوشایندتر است. به همین دلیل، به ظواهر و صورت‌ها توجه نمی‌کنم و در هیچ‌یک از دنیاها به آن‌ها نمی‌نگرم.

برداشت: من در معناهای مختلف غوطه‌ور می‌شوم تا به رنگ او درآیم، زیرا معنا مانند آب است و من در آن مانند شکر هستم.

برداشت: هیچ کس نباید از زندگی و جان خودش ناامید شود. من به همین دلیل از ظواهر و جنبه‌های سطحی زندگی دوری می‌کنم و به معنای عمیق‌تری می‌پردازم.

برداشت: من به آرامی در باغ قدم می‌زنم و با روحانیان در ارتباط هستم، مانند گل سرخ لطیف و تازه و چون نیلوفر هستم.

برداشت: به مانند موجی که کشتی را تکان می‌دهد، من هم جسم خود را به تکه‌های کوچک تقسیم می‌کنم. سپس خود را به آرامی در دریا رها می‌کنم، زیرا مانند یک لنگر به وجود خودم وابسته‌ام.

برداشت: اگر من به خاطر دشواری‌های قلبی‌ام در انجام کارهایم کسالت به خرج دهم، به زودی شعله‌های آتش درونم از دل دریا سربرمی‌آورد.

برداشت: من همواره شاد و خوشحالم مانند طلا، حتی در میانه آتش. زیرا اگر از آتش بیرون بیایم، مانند طلا آب می‌شوم و از بین می‌روم.

برداشت: من به زیبایی و جذابیت خط او به شدت مجذوب شده‌ام و از برادرم می‌پرسم که نتیجه این جذبیت بر من چه خواهد بود.

برداشت: من از ظاهر و شکل به سراب صفات و ویژگی‌ها رفتم، هر صفتی به من می‌گوید که به اینجا بیا که در اینجا دریای سبز و سرسبز وجود دارد.

برداشت: من همچون سکندر، که پادشاهی دارد، از نعمت شمس تبریزی بهره‌مندم. بنابراین، به طور طبیعی رهبر و فرمانده لشکرهای معانی و مفاهیم هستم.