غزل شمارهٔ ۱۵۸۹

برداشت: چشم‌هایت را باز کن و با جانت به سوی محبوب نگاه کن؛ من جانم را به سوی او می‌برم، انگار در روز خدایی که همیشگی است، قربانی‌ام را به پیش او می‌برم.

برداشت: زمانی که کبوترخانه جان‌ها به وسیله او پر از زندگی و نشاط شد، پس چرا من این زیره را به سمت کرمان می‌برم؟

برداشت: چون هر چیزی به ریشه و منبع خود باز می‌گردد و در آنجا خوشحال و رضایت‌مند می‌شود، من نیز روح خود را شاد و خندان به سوی اصل و ریشه‌ام می‌برم.

برداشت: تا زمانی که شیرینی قند زیر دندان نیاید، جان همچون قند نخواهد بود؛ من این شیرینی را در دلم حس می‌کنم.

برداشت: تا زمانی که طلا در معدن وجود دارد، رونق و شکوهی برای آن نیست. به تدریج و به آرامی، آن را از معدن برداشت می‌کنم.

برداشت: آتش کفر به مثابه‌ی دودی است که در فضا پخش می‌شود، اما نور او که همان ایمان است، مانند روشنایی شمعی است که جان را روشن می‌کند. من از فراتر از ویژگی‌های کفر و ایمان عبور کرده‌ام.

برداشت: به هر کجا که او خورشید را انکار کند، من دلیلی روشن و واضح برای اثبات آن دارم.

برداشت: شمس تبریز، عاطفه و عشق بی‌پایان من است. از شرم و حیا در برابر وجود پاکت، همچون عمان (مملکتی با پیشینه‌ای غنی) در حال فرار هستم.