غزل شمارهٔ ۱۵۸۴

برداشت: هر کسی که ادعا کند که چشم‌داشتنی را دیده، باید بداند که من خودم این زیبایی را به خوبی تجربه کرده‌ام.

برداشت: چشم ناپاک از خیال او دور باشد. او دیشب خیلی به ما لطف کرد و من از شرم و خجالت تا صبح گوش‌هایم را خاریده‌ام.

برداشت: هرچند او فردی زیرک و فریبکار است، اما من با دقت و احتیاط، از میان لباس‌هایش ارزش‌های خود را به سرقت برده‌ام.

برداشت: من از دزدی دست برداشتم، زیرا فهمیدم که دزدی، خود نیز می‌تواند به دزدی متهم شود و گاهی افراد، از خودشان دزدتر هستند.

برداشت: تمام پرندگان با بال و پر خود به پرواز درآمده‌اند، اما من بدون بال و پر خود به اوج رسیده‌ام.

برداشت: من همیشه با سنگ خود، جامم را شکسته‌ام و با چنگ خود، پرده‌هایم را پاره کرده‌ام.

برداشت: من با ناخن‌های خود، از وجود خود رفته‌ام و همچنین از چشمانم اشک ریخته‌ام که جانم را nourished کرده‌است.

برداشت: ای دل سیاه، چرا که از غم من دم نمی‌زنی؟ چرا در بهار وجودت می‌خندی؟ مگر آنچه که من به خاطر تو انجام داده‌ام، نمی‌بینی؟

برداشت: من همانند بهار شمس تبریزی هستم، درونم پر از شادی و لبخند است، اما از بیرون به نظر می‌رسد ناراحت و پژمرده شده‌ام.