غزل شمارهٔ ۱۵۸۲

برداشت: هر چه بهانه‌ای بیاوری، من تسلیم نمی‌شوم. من مشغول کار خودم هستم و به خانه‌ام برمی‌گردم، اما تسلیم نمی‌شوم.

برداشت: گفته‌ای که فردا می‌آیی تا خوبی و محبت کنی، اما این وعده بدون نشانه‌ای است و نمی‌توانیم به آن اعتماد کنیم.

برداشت: تو گفته‌ای که دل من پر از درد و غم است، اما این تنها یک بهانه است و واقعیت چیز دیگری است.

برداشت: مادر با محبتی خاص هشدار می‌دهد که وقتی این دام و تله‌ها را ببینی، باید به طور منطقی و با آگاهی حرکت کنی و هرگز تسلیم نشوی.

برداشت: امروز حال ن خوبی دارم و قصد رفتن به حمام را دارم، اما تو به من بی‌توجهی می‌کنی و مانند سنگ و شانه بی‌احساس هستی.

برداشت: هر جا که ما را بخوانند و به فریب وادار کنند، غیر از این که سر سرافراز و با عزت بایستیم، تسلیم نمی‌شویم.

برداشت: هر بار که به جمع خوشحالان بیایی، زحمت می‌کشی و آنها را تشویق می‌کنی. اینجا این شخص خاص است و آن شخص خاص دیگر، ما تسلیم نمی‌شویم!

برداشت: بگوییم من ثروتمند هستم و در نهایت باید محتاط باشم تا در میانه راه به بیراهه نروم و امنیت خود را از دست ندهم.

برداشت: نزار به چهره‌اش نگاه کن و بترس، ای زن پیر، ما تسلیم نخواهیم شد.

برداشت: از خشمم دست کشیدی، انگار من از عشق تو دست کشیده‌ام. این تفسیر نادرست است، ای یگانه، ما هرگز تسلیم نخواهیم شد.

برداشت: به طور کلی، نمی‌توان تمام جزئیات یک موضوع را بیان کرد. دلیل این امر آن است که هر ترفند و فریب به گونه‌ای طراحی شده تا پیچیدگی و عمق خاص خود را داشته باشد. به همین خاطر نمی‌توان به آسانی به آن پایان بخشید یا از آن خلاص شد.