غزل شمارهٔ ۱۵۸۰

برداشت: تا زمانی که محبوب خود را نبینیم، فقط در دل به غم و اندوه نشسته‌ایم.

برداشت: ما از نصیحت و پند دیگران تأثیری نمی‌پذیریم، زیرا در دنیای عشق، درک و فهم بهتری داریم.

برداشت: در دل ما درد و رنجی وجود دارد، اما هیچ درمانی برای آن نیست. ما همین‌طور هستیم و تغییری در وضعیت‌مان نیست.

برداشت: در جمع عاشقان، ما مانند نگین جواهر در بالای حلقه هستیم و از ارزش و زیبایی خاصی برخورداریم.

برداشت: ما هرگز نمی‌گوییم که از عقل و روح خالی هستیم، چون اگر این‌گونه باشیم، در وجود ما چیزی جز آتش و شعله نخواهد بود.

برداشت: اگر از موانع روحی عبور کردی، با حالتی سرمست و شتابزده پیش نرو، زیرا ما در کمین هستیم.

برداشت: ما به مانند فتنه‌ای در آسمان هستیم، اما به همان اندازه هم در زمین فتنه‌انگیزیم.

برداشت: چرا باید خود را با ظرافت‌ها و پیچیدگی‌ها نشان دهیم، وقتی که روح ما به سادگی و پاکی می‌رسد؟

برداشت: هر چند ممکن است هزاران خوشبختی و نعمت از بین بروند، اما ما همچنان شاداب و تازه خواهیم ماند، مانند گل یاسمین.

برداشت: اگر در پیشگاه هستی متهم هستیم، در برابر نابودی و فنا مورد اعتماد هستیم.

برداشت: ما در پس این وجود، در واقع در دنیای فانی قرار داریم و مانند جنینی هستیم که در رحم فنا و نابودی زندگی می‌کند.

برداشت: تبریز را ببین که چقدر با شکوه است، از آن سرزمینی که ما خدمتگزار شمس دین هستیم.