غزل شمارهٔ ۱۵۷۹

برداشت: ما در حال نوشیدن آب هستیم و نمی‌دانیم که این آب چه طعمی دارد یا چه احساسی به ما می‌دهد.

برداشت: ما در هر لحظه از شراب بی‌نشانی سرمست و مست هستیم و نمی‌دانیم که چه چیزی بر ما گذشته است.

برداشت: وقتی زیبایی تو را دیدیم، چهره‌ای چون گل سرخ پیدا کردیم و حالا ما چه می‌دانیم!

برداشت: وقتی عشق تو ما را به زنجیر کشیده، ما نه پا داریم و نه سر. در حقیقت، ما از حال خود بی‌خبر هستیم.

برداشت: ما همه در تو جمع شده‌ایم، چه خشک و چه تر، و خوشا به حال ما که این وضعیت را نمی‌دانیم.

برداشت: ما در گوشه‌ای از زیبایی‌های زلف تو غرق شده‌ایم و در شادی به سر می‌بریم، ولی حقیقت آن است که ما از عمق این احساسات و زیبایی‌ها بی‌خبریم.

برداشت: اگر دو جهان به هم بریزد و دستخوش تغییر شوند، ما چه می‌دانیم؟

برداشت: اگر سبزه و باغ خشک شود، ما از تو جدا نمی‌شویم و از تو بی‌خبر نیستیم. ما چه می‌دانیم که چه بر سر ما می‌آید.

برداشت: اگر همه گل‌ها در باغ بپاشند و از بین بروند، ما چه می‌دانیم و چه احساسی خواهیم داشت؟

برداشت: اگر هزار زیبایی نیز در دنیای گردون باشد، ما فقط به تو نگاه می‌کنیم و نمی‌دانیم آن زیبایی‌ها چیست.

برداشت: اگر دنیا به خاطر شیرینی‌اش تسخیر شود، ما شراب می‌نوشیم و ما چه می‌دانیم؟

برداشت: شمس تبریز مانند خورشیدی است که ما مانند مگس‌ها نمی‌دانیم چه خبرهایی از او داریم.