غزل شمارهٔ ۱۵۷۸

برداشت: من به جز خداوند بی‌انتها و یکتا چیزی نمی‌طلبم و به غیر از حکومت دائمی او هیچ‌چیز نمی‌خواهم.

برداشت: جز رحمت او چیزی دیگری نمی‌خواهم، همان‌طور که جز شرابی که او بدهد نمی‌طلبم.

برداشت: نگرانم که در غیاب او نتوانم به شادی فکر کنم، زیرا اگر او به شادی من برسد، دیگر نخواهم داشتش.

برداشت: بدون او، برای لذت و خوشی‌ام، حتی خورشید هم نمی‌تواند شاداب و سرحال باشد.

برداشت: من همانند انگور هستم که مایهٔ باده را فراهم می‌کند و جز درد و رنج چیزی نمی‌خواهم.

برداشت: اگر یک ساعت هم از درد و زخم‌هایش رها شوم، باز هم نمی‌خواهم.

برداشت: زمان آن رسیده که روح خود را پاک کنیم، چون این جسم و بدن برای من مهم نیست و نمی‌خواهم متحمل زحمت آن شوم.

برداشت: احمد می‌گوید برای پوشش و محافظت از خود، جز از خداوند بر هیچ‌کس دیگری تکیه نخواهم کرد.

برداشت: شمس تبریز حقیقت و جوهر تمامی چیزهاست؛ بنابراین من نمی‌توانم خود را تنها به عدد و شمار محدود کنم.