غزل شمارهٔ ۱۵۷۶

برداشت: ما به نور عظمت و بزرگی خود زندگی می‌کنیم و در عین حال، با دیگران روابطی نزدیک داریم و احساس غریبی نمی‌کنیم.

برداشت: نفس مانند گرگ است، اما ما باید در دل خود به یوسف مصر فخر کنیم و او را بزرگ داشته باشیم.

برداشت: اگر ماه از خود کبر کند و توبه کند، ما هم می‌توانیم چهره‌مان را به ماه نشان دهیم.

برداشت: خورشید در آتش می‌سوزد، اما ما همچنان با شجاعت و امید، دل و روح خود را به پرواز درمی‌آوریم.

برداشت: این بدن آدمی است که ما به عنوان پوششی برای آن باید نسبت به همه‌ی سجده‌ها و عبادت‌ها احترام بگذاریم.

برداشت: در آن لحظه، به انسان نگاه نکن، تا زمانی که جانت را با لطفش برباید.

برداشت: ابلیس به اشتباه تصور کرد که ما از حقیقت و حق جدا هستیم و به همین دلیل به ما با دیدی متفاوت نگاه کرد.

برداشت: شمس تبریز فقط یک دلیل و بهانه است؛ در واقع، ما خود را به خاطر خوبی و محبت او به حساب می‌آوریم.

برداشت: با مردم صحبت کن و بپرس که پوشش و جایگاه شاه بخشنده کجاست، زیرا ما فقیران و نیازمندان هستیم.

برداشت: ما از مقام و جایگاه اجتماعی خوشحال نیستیم، بلکه خوشحالی ما در این است که به حقیقتی دست یافته‌ایم که شایستگی‌های واقعی و معنوی را می‌سازد.

برداشت: به شدت تحت تأثیر زیبایی شمس تبریز هستم، اما این تأثیر نه تنها به خاطر خود اوست، بلکه به خاطر حالتی است که در آن قرار دارم.