غزل شمارهٔ ۱۵۷۲

برداشت: اگر ما در این دنیا گم شده‌ایم، اما در واقع از راه‌ یافته‌های راه یار خود هستیم.

برداشت: اگر ما آتش دل خود را به سوی روزگار بیفکنیم، او هم همچون ما گم و ناچیز خواهد شد.

برداشت: نه نی باقی مانده و نه عقل او، اگر ما سر فتنه را برکنیم.

برداشت: این مرگی که برای مردم به عنوان یک خوراک در نظر گرفته می‌شود، به سادگی از آن عبور کنیم و نگرانی نداشته باشیم.

برداشت: تو در بطن این بازی گرفتار شده‌ای و ما کسانی هستیم که این بازی را به دوش می‌کشیم.

برداشت: روحی باقی‌ مانده است در گروی این وام، باید آن را پرداخت کنیم و ادامه‌اش دهیم.