غزل شمارهٔ ۱۵۶۷

برداشت: امروز چه چیزی برایم پیش آمده را نمی‌دانم، اما امروز حس می‌کنم که به آرامی و سبکی دل مشغول هستم.

برداشت: در نگاه عقل، به چیزهای زیادی فکر می‌کنم و در دنیای عشق، به هیچ چیز محدود نمی‌شوم.

برداشت: ای کاش که در این دنیا آرامش داشته باشم، اما حقیقت این است که در زمانه‌ای سخت و بی‌رحم زندگی می‌کنم.

برداشت: این یک نیستی شگفت‌انگیز است که با وجود داشتن بدنی مادی، توانایی حرکت و جست‌و‌خیز در آسمان را دارم.

برداشت: زمانی که شرایط و تقدیر به نفع من نباشد، با قدرت عشق و احساس، می‌توانم بر مشکلات غلبه کنم و پیش بروم.

برداشت: من آتش درون خود را به حدی به دیگران منتقل می‌کنم که حتی سنگ‌ها را نیز گرم کند.

برداشت: این دهانم از شیرینی و طعم دلنشین قندش پر شده است.

برداشت: از مشکلات و چالش‌های شمس، من نکته‌ای پیچیده و پرمغز در جهان هستم.